Frida Kahlo: Ο πόνος, η χαρά και ο θάνατος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια διαδικασία για την ύπαρξη..

H ζωή της ιδιοφυούς, εκρηκτικής, γοητευτικής, ταλαντούχας Μεξικανής ζωγράφου, η οποία παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, δεν πτοήθηκε. Μετέτρεψε τον πόνο και την οργή της σε πηγή έμπνευσης…

Φρίντα Κάλο…Μεξικάνα ζωγράφος και σύντροφος του κορυφαίου τοιχογράφου Ντιέγκο Ριβέρα, υπήρξε μια εκρηκτική, γοητευτική και συγχρόνως τραγική φιγούρα. Με ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία μετέτρεψε από πηγή πόνου σε πηγή έμπνευση και γοητείας, η Κάλο, δεν πτοήθηκε

Ανάμεσα στους εραστές ήταν και ο Λέων Τρότσκι και ο φωτογράφος Νίκολας Μάρει. Οι φίλοι της ανήκαν στην αφρόκρεμα της καλλιτεχνικής και πνευματικής πρωτοπορίας της εποχής.

Η καθημερινή πραγματικότητά της, όμως, ήταν δυστυχώς ιδιαίτερα οδυνηρή. Στα έξι της χρόνια προσβάλλεται από πολιομυελίτιδα. Το ένα της πόδι μένει πιο κοντό και πιο αδύνατο από το άλλο. Στα 18 της χρόνια, έχει ένα σοβαρό δυστύχημα σε τρόλεϊ όπου και τραυματίζεται. Ένα χερούλι της σκίζει την κοιλιά, παθαίνει πολλαπλά κατάγματα στη λεκάνη και στη σπονδυλική στήλη και το πόδι της συνθλίβεται. Από τότε υποβάλλεται συνολικά σε τριάντα πέντε εγχειρήσεις. Παρόλα αυτά η ζωή της από εκεί και πέρα είναι ένα μαρτύριο. Υποφέρει από τρομερούς πόνους και συνεχή κόπωση, εξαιτίας των οποίων μένει καθηλωμένη στο νοσοκομείο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι η Φρίντα Κάλο έμαθε να ζωγραφίζει κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της. Οι πίνακές της ιδιαίτεροι κι εντυπωσιακοί, τραβούν την προσοχή του Ριβέρα ο οποίος την παρακινεί να συνεχίσει.

«Νομίζουν ότι ήμουν σουρεαλίστρια, αλλά δεν ήμουν. Δεν ζωγράφιζα όνειρα, ζωγράφιζα την πραγματικότητά μου.» έλεγε. Χρησιμοποιεί ένα στυλ αρκετά επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό. Έχει όμως επηρεαστεί αρκετά και από Ευρωπαικά ρεύματα στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο ρεαλισμός, ο συμβολισμός και ο υπερρεαλισμός. Σχεδίαζε έντονες αυτοπροσωπογραφίες με ζωηρά χρώματα που σοκάρουν το θεατή και καταχωρούνται στις πιο ανεξίτηλες εικόνες του 20ου αιώνα. Όλος της ο πόνος, η οργή της από σωματικά και συναισθηματικά τραύματα διοχετευόταν στη ζωγραφική της. Έχοντας έντονο το στοιχείο της πλούσιας παράδοσης και το πρωτόγονο ύφος της μεξικανικής λαϊκής τέχνης, η Φρίντα παρουσιάζει πίνακες με εσωτερικά όργανα σε κοινή θέα, τοκετούς και αποβολές.

Ο γάμος της με τον Ριβέρα ήταν εξαιρετικά θυελλώδης. Με τον σύζυγό της παντρεύτηκε το 1929, χώρισαν δέκα χρόνια αργότερα και ξαναπαντρεύτηκαν το 1941.

Ήταν στη δεκαετία του ’40 όταν αρχίζει να εκθέτει τα έργα της εκτός Μεξικού. Κατά τη διάρκεια της ζωής της ήταν κυρίως γνωστή ως γυναίκα του Ριβέρα και όχι ως ξεχωριστή καλλιτέχνης. Το 1938 ο Αντρέ Μπρετόν γνωρίζει την Κάλο και τον Ριβέρα ενώ βρίσκεται στο Μεξικό. Εντυπωσιάζεται από τη δουλειά της και την καλεί να πάρει μέρος στην έκθεση μαζί με άλλους σουρεαλιστές ζωγράφους. Οργανώνει, λοιπόν, μια έκθεση προσωπικής της δουλειάς στο Παρίσι. Η Φρίντα τονίζει ότι οι πίνακές της δεν είναι όνειρα, αλλά η δική της πραγματικότητα.

Στη διάρκεια της ζωής της πραγματοποίησε τρεις μόνο εκθέσεις: στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη και την άνοιξη του 1953 πραγματοποιεί τη μοναδική έκθεσή της στο Μεξικό. Τα προβλήματα υγείας της δεν έχουν ξεπεραστεί. Δυστυχώς, βρίσκεται και πάλι σε κρίσιμη κατάσταση. Εμφανίζεται, λοιπόν, εκεί, σε ένα φορείο όπου και παραμένει όλο το βράδυ. Ο ακρωτηριασμός του ενός ποδιού της την ίδια χρονιά είναι αναπόφευκτος. Μετά από αυτό η ψυχολογία της καταρρέει και κάνει δύο απόπειρες αυτοκτονίας.


Στις 13 Ιουλίου του 1954 φεύγει από τη ζωή… Έφυγε απο τη ζωη μια εβδομάδα αφότου έκλεισε τα 47 της χρόνια. Στο ημερολόγιό της έγραφε ότι ο μόνος λόγος που την κρατούσε ζωντανή, ήταν ο Ντιέγκο και η ματαιοδοξία της, που την κάνει να νομίζει ότι μπορεί να του λείψει…



Ρήσεις της…

«Υπήρξαν δύο μεγάλα ατυχήματα στη ζωή μου. Το ένα ήταν με το το τρόλεϊ, και το άλλο ήταν ο Diego. Το δεύτερο ήταν μακράν το χειρότερο»

«Συνήθιζα να σκέφτομαι ότι ήμουν το πιο παράξενο άτομο στον κόσμο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι, που πρέπει να υπάρχει κάποιος σαν εμένα. Κάποιος που να αισθάνεται παράξενος και ελαττωματικός, όπως κι εγώ. Προσπαθούσα πολύ να φανταστώ αυτό το άτομο, και φανταζόμουν ότι και αυτό με σκεφτόταν πολύ. Λοιπόν, αν είσαι εκεί έξω και διαβάζεις αυτό, να ξέρεις ότι, ναι, είμαι στ’ αλήθεια εδώ, και είμαι εξίσου περίεργη όπως κι εσύ».

«Στο τέλος της ημέρας, μπορούμε να αντέξουμε πολλά περισσότερα από ό, τι νομίζουμε ότι μπορούμε»

«Μόνο ένα βουνό μπορεί να γνωρίζει τον πυρήνα ενός άλλου βουνού» «Ζωγραφίζω αυτοπροσωπογραφίες επειδή είμαι το άτομο που γνωρίζω καλύτερα»

«Ζωγραφίζω λουλούδια που δεν θα πεθάνουν ποτέ.»

«Γεννήθηκα σκύλα, γεννήθηκα ζωγράφος.»

«Πόδια, τι τα χρειάζομαι από τη στιγμή που έχω φτερά για να πετάξω;»

«Ο Diego ήταν πάντα: το παιδί μου, ο εραστής μου, το σύμπαν μου»

«Είμαι η μούσα του εαυτού μου. Εγώ είμαι το θέμα που γνωρίζω καλύτερα. Το θέμα που θέλω να ξέρω καλύτερα»

«Σ ‘αγαπώ περισσότερο από το δικό μου δέρμα»

«Τραγωδία είναι το πιο γελοίο πράγμα»

«Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όλα αλλάζουν, κινούνται, τα πάντα περιστρέφονται, τα πάντα πετούν και φεύγουν μακριά»

«Πίνω για να πνίξω τις πίκρες μου αλλά αυτές έμαθαν να κολυμπάνε.»

«Τίποτε δεν αξίζει περισσότερο από το γέλιο. Είναι δύναμη το να μπορείς να γελάς, να αφήνεις τον εαυτό σου να νιώθει ελαφρύς. Η τραγωδία είναι το πιο γελοίο πράγμα».

«Ο πόνος, η χαρά και ο θάνατος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια διαδικασία για την ύπαρξη. Η επαναστατική πάλη σε αυτή τη διαδικασία είναι μια πόρτα ανοιχτή για την ευφυΐα».

Πηγή : awakengr.com