ΕΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ… ΓΕΜΑΤΟΣ ΠΑΡΙΟ !!!

 

 

Το Γιάννη Πάριο τον γνώρισα ένα χειμώνα πριν από πολλά χρόνια, και όπως ήταν φυσικό ένοιωσα μεγάλη χαρά γιατί όταν συναντάς το «Αηδόνι» της Ελλάδας θέλεις δε θέλεις νιώθεις όχι μόνο χαρά, αλλά και ένα σωρό ανάμεικτα συναισθήματα. Βλέπεις, δε συναντάς καθημερινά «Αηδόνια» στη ζωή σου.

Σε μία από τις συναντήσεις μας, τόλμησα και του είπα πως γράφω και εγώ πού και πού κάτι στιχάκια. Πώς το ξεστόμισα αυτό ούτε και ξέρω ή μάλλον ξέρω, με ενέπνευσε ο αυθορμητισμός και η απλότητα του.

Βλέπετε ο Γιάννης Πάριος δεν είναι ένας απλός καλλιτέχνης, τραγουδιστής, στιχουργός, συνθέτης, ποιητής και ασφαλώς δεν είναι ένας απλός άνθρωπος.

Είναι όλα αυτά μαζί επί εκατό! Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε αλλά δεν πειράζει, όσοι τον γνωρίζουν είμαι σίγουρη πως θα συμφωνήσουν μαζί μου.

Η επόμενη λέξη του μετά τη δειλή αποκάλυψή μου για τα στιχάκια που γράφω ήταν «Φέρτα μου να τα δω» και του τα πήγα, και εκείνος αντί να τα πετάξει στα σκουπίδια ή να τα αφήσει για να με ξεφορτωθεί σε κάποιο τραπέζι μέχρι να τελειώσει το ραντεβού μας, έκατσε και ασχολήθηκε για να μου τα διορθώσει. Και το έκανε την ίδια στιγμή.

Μετά από αυτό φύλαξα καλά καλά τα χειρόγραφά του σε ένα ντουλάπι ως κόρην οφθαλμού, γιατί έχουν πάνω τους πια τον… Πάριο και εμένα και μόνο αυτό μου φτάνει !

Δεν τα μελλοποίησα, δεν τα άγγιξα καν, τα άφησα όπως ο Γιάννης τα διόρθωσε, γεμάτα συναίσθημα, και ταλέντο.

Αυτός είναι ο Γιάννης της υπέροχης αυτής τέχνης που λέγεται μουσική, αυτός είναι αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης που αγγαλιάζει τους πάντες με τη γενναιοδωρία του και τους κερνάει αναμνήσεις μέσα από τα μαθήματα ανθρώπινης συμπεριφοράς που δίνει.

Αυτός είναι ο Πάριος… Ένας Γιάννης που ξέρει να χαρίζει πάντα… Χωρίς να περιμένει ποτέ τίποτα !

Τον ευχαριστώ που με έκανε να νιώσω λίγες ώρες πώς είναι σε διδάσκει κάποιος χωρίς να σου κάνει το δάσκαλο, παρ’ όλο που είναι ο μέγιστος !

 

Νένα Χρονοπούλου – Μητροπούλου