Από τη Φοίβη Γλύστρα

1Η φάση «Μπαμπάκα μου»

Είσαι μικρή. Και δεν είσαι απλώς μικρή. Είσαι η μικρή του. Ακόμη κι αν ο μπαμπάς σου είναι ένας ασθενικός, κοντός, μικροκαμωμένος άντρας πιστεύεις πραγματικά ότι είναι ένας σύγχρονος Ηρακλής.
Αν το ταλέντο του ως παραμυθά δεν είναι το πιο δυνατό του σημείο εσύ τον βλέπεις σαν το Σαββόπουλο, όταν αφηγείται τον «Κότσυφα» και σαν τον Τριβιζά με το Νησί των Πυροτεχνημάτων του. Κι αν τα χέρια του δεν πιάνουν και πολύ (ό,τι και να λέει, κάποτε το παίρνεις χαμπάρι ότι βασικά αυτοσχεδιάζει) και φτιάχνει τα πάντα χρησιμοποιώντας ταινία και πρόκες, εσύ ειλικρινά θεωρείς ότι αξίζει Νόμπελ Εφευρετικότητας.
Σκαρφαλώνεις στους ώμους του για να βλέπεις καλύτερα και στα παπούτσια του για να σε χορέψει. Θες να του αρέσεις, θες να σε θαυμάζει, θες να του μοιάζεις και πεινάς για τα «μπράβο» του. Δεν τσιγκουνεύεσαι τα φιλιά, γιατί όταν είσαι μικρός δεν έχεις ανάγκη από οικονομίες.

Προηγούμενο