Όπως ακριβώς φερόμαστε στα παιδιά μας, έτσι θα μας φερθούν.

Όσο τους επιβάλουμε τα θέλω μας τόσο τους μαθαίνουμε τον εγωκεντρισμό. Εκείνα μεγαλώνουν μέσα σε πλαίσιο εγωκεντρισμού και θρέφονται από αυτόν. Έτσι έπειτα από χρόνια, όχι από εκδίκηση αλλά από βίωμα θα μας συμπεριφερθούν και εκείνα κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Είμαστε ο καθρέφτης των παιδιών μας. Αναμφισβήτητα ευθυνόμαστε για τη συμπεριφορά τους.

Ξέρετε δε θα είμαστε πάντα οι δυνατοί. Κάποτε θα είναι εκείνα οι δυνατοί και θα υπηρετήσουν το ρόλο που τους μάθαμε. Τότε θα συνειδητοποιήσουμε, πώς ακριβώς τους φερθήκαμε, τότε που μας είχαν απόλυτη ανάγκη και φάνταζαν αδύναμοι.

Αν καταφέρουμε ,την κάθε στιγμή να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά (και όχι μόνο),ισότιμα, με γνώμονα το πως θα θέλαμε να μας φερθούν σε αντίστοιχες συνθήκες, θα αγγίξουμε την απόλυτη επιτυχία.

Ας φερθούμε στα παιδιά μας όπως ακριβώς θα θέλαμε να μας φερθούν, όταν δε θα θέλουμε να φάμε, ενώ θα πρέπει, όταν θα λερωθούμε, όταν θα κάνουμε μια ζημιά άθελά μας.

Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι ΠΡΕΠΕΙ να φερόμαστε έτσι έχοντας κάποιο σκοπό. Δηλαδή, δεν φερόμαστε ισότιμα και δίκαια με σκοπό να μας φερθεί και ο άλλος. Φερόμαστε ισότιμα και δίκαια διότι είναι πεποίθηση και τρόπος ζωής μας .Και να δεν είναι ας προσπαθήσουμε να γίνει. Άλλωστε δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε και να πείσουμε ένα παιδί αν δεν είμαστε αληθινοί. Τα παιδιά μπορεί να είναι μικρά αλλά διαισθάνονται περισσότερα πράγματα από εμάς.

Όταν φερόμαστε στα παιδιά ισότιμα. Υπολογίζοντας τις ψυχο-πνευματικές ανάγκες τους της κάθε ηλικίας, και ίσως πολλές φορές πιέζοντας λίγο τα προσωπικά μας θέλω, τότε θα παιδιά εκτός από την απόλυτη πληρότητα που νιώθουν, η οποία τους γεννά την αυτοεκτίμηση, μαθαίνουν βιωματικά να φέρονται ισότιμα στον αδύναμο.
Ας δούμε μερικά παραδείγματα για το «θέλω» του γονιού που σχετίζεται άμεσα με τον εγωκεντρισμό του και τα μηνύματα που καταγράφονται στο μυαλό και την ψυχή του παιδιού. Να σημειώσω ότι όταν η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας (και όχι μόνο) πηγάζει από τον εγωκεντρισμό, στη σχέση γονέα – παιδιού, ο γονέας έχει το προφίλ του δυνατού και το παιδί του αδύναμου.:

  • Εγώ θα πω τι θα γίνει γιατί είμαι μεγάλος και ξέρω καλύτερα.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: ο δυνατός αποφασίζει για τον αδύναμο και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.

  • Εγώ ξέρω τι θα σε κάνει ευτυχισμένο.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: Δεν έχει σημασία τι θέλει ο άλλος, εγώ ξέρω καλύτερα από αυτόν τι θέλει. Και πρέπει να είναι ευτυχισμένος.

  • Δεν πρέπει να μιλάς και συ που σου παρέχω τα πάντα.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: Τα «πάντα» που θέλεις δεν έχουν καμία σημασία, εγώ θα αποφασίσω για σένα τα «πάντα» που πρέπει να σε κάνουν χαρούμενο.

  • Πάλι λερώθηκες, ούτε το πιρούνι δεν μπορείς να κρατήσεις.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: Επικρίνουμε την αδυναμία του άλλου.

  • Δε μπορώ να σε ακούσω τώρα, πάω στη δουλειά.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: Πάνω από όλα το πρόγραμμά μου.

  • Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είμαι κουρασμένος από τη δουλειά.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: Δεν με ενδιαφέρουν οι ανάγκες του άλλου, ικανοποιώ μόνο τις ανάγκες μου.

Όλα αυτά τα παραδείγματα ισχύουν όταν γίνονται καθ’ εξακολούθηση και όχι μεμονωμένα. Όταν δηλαδή είναι τρόπος ζωής.

Ας μην απαιτούμε από τα παιδιά περισσότερα πράγματα απ’ όσα μπορούν. Μην τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά. Μην τα υποτιμάμαι. Μην τα υποβιβάζουμε.

Συζητάει η οικογένεια βάζοντας πάνω στο τραπέζι τις ανάγκες όλων των μελών της και αποφασίζει αξιοκρατικά.

Μήνυμα που παίρνει το παιδί: Η αξία της δικαιοσύνης, της κατανόησης και της αγάπης.

Μπορούν τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι με εσωτερική πληρότητα και γαλήνη αν κουραστούμε και ξεβολευτούμε λιγάκι ,βάζοντας σε δεύτερη θέση το προσωπικό μας «θέλω» και εγωκεντρισμό. Περνώντας σε πρώτη θέση τα «θέλω» του παιδιού που συνήθως είναι ανέξοδα και πολύ απλά.

Τα πολυέξοδα και παράλογα «θέλω» είναι του παιδιού που βιώνει τον εγωκεντρισμό. Στην ουσία δεν έχει καλύψει τις ψυχικές του ανάγκες, έχουν δημιουργηθεί κενά, τα οποία προσπαθεί να γεμίσει  με πανικό, αφού δεν είναι κενά που μπορεί να γεμίσει μόνο του. Έτσι ασυναίσθητα προσπαθεί να τα πάρει από μας, με εγωισμό. Έτσι, και το παιδί βρίσκεται  σε πανικό και ο γονιός αγανακτεί.

Γιατί συνήθως πίσω από αυτό το παιδί κρύβεται ένα παιδί που δεν παίρνει την αγάπη και το ενδιαφέρον όταν και όπως το χρειάζεται.

Κάποια στιγμή όλοι οι γονείς, ονειρευτήκαμε ένα παιδί. Σίγουρα τότε δεν σκεφτήκαμε πως αν έρθει κάποια στιγμή αυτό το παιδί θα του φερθούμε εγωιστικά. Σκεφτήκαμε πως θα κάνουμε ότι μπορούμε, για να είναι κάθε μέρα που περνάει, ευτυχισμένο. Με αυτόν τον τρόπο θα είμαστε και εμείς.
Αν αφεθούμε θα καταλάβουμε πόσο μας καταλαβαίνει το παιδί μας και αν το ρωτήσουμε θα πει πως θέλει να κάνει ότι μπορεί για να μας βλέπει ευτυχισμένους. Αυτή είναι η φύση του παιδιού. Πόσο διαλυμένο μπορεί να είναι ένα παιδί που αναγκάζεται να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στους γονείς τους γιατί αισθάνεται πως δεν μπορούν να καταλάβουν με άλλο τρόπο.

Ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές. Κάθε στιγμή είναι η κατάλληλη για προσωπική εξέλιξη και μια καινούργια αρχή. Μην αλλάξουμε για μια στιγμή περιμένοντας αποτελέσματα. Ας αλλάξουμε πάνω απ’ όλα για μας. Αυτό θα το επωμιστεί η οικογένειά μας και θα είναι βάλσαμο.

Αξίζει τον κόπο!!!!!!!

Καλό Πάσχα! Ας γίνει Ανάσταση στις καρδιές όλων μας!

ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

  • Πτυχίο: Προσχολικής Αγωγής Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης
  • Βεβαίωση σπουδών: Μεθοδολογία Αναλυτικού Προγράμματος Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου
  • Δίπλωμα Πιστοποίησης Επαγγελματικής Κατάρτισης