Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso και αναφέρθηκε στην κόντρα του με την αδερφή του Άννα και τη διαθήκη του πατέρα του.

Με την αδερφή σου, την Αννα, γιατί υπάρχει αυτός ο πολύχρονος ενδοοικογενειακός… πόλεμος;

«Με την αδερφή μου δεν υπάρχει πόλεμος. Είναι πολύ απλά τα πράγματα. Ο πατέρας μου άφησε μια δημόσια διαθήκη, στην οποία μέσα διατυπώνει λεπτομερώς όλα τα περιουσιακά στοιχεία που αφήνει στα παιδιά του. Στις δύο κόρες του και αδερφές μου άφησε μια πολυκατοικία στην Αργυρούπολη με τα μαγαζιά και εξοχικά στο Πόρτο Ράφτη. Τα καλλιτεχνικά και πνευματικά δικαιώματά του τα παραχώρησε στη μητέρα μου. Κάπως έπρεπε και η μαμά μου να ζήσει. Μάλιστα, στη διαθήκη κάνει ειδική μνεία για εκείνη λέγοντας: «Σας παρακαλώ όσοι με αγαπήσατε θέλω να την αγαπάτε και να τη σέβεστε». Και συνέχιζε: «Τον γιο μου Γρηγόρη τον θεωρώ φυσικό μου διάδοχο και συνεχιστή στα καλλιτεχνικά μου δρώμενα». Υπάρχει κάτι που δεν έγινε αντιληπτό; Αν το σεβαστούμε αυτό, έχει καλώς. Αν δεν το σεβαστούμε, θα έχουμε πρόβλημα».

Με την Αννα έχετε βρεθεί;

«Οχι, δεν έχουμε καμιά επικοινωνία. Κι αυτό ήταν περισσότερο επιλογή του πατέρα μου. Δεν υπήρχε, δηλαδή, ουσιαστική επαφή του με την Αννα. Επικοινωνούσαν μεταξύ τους, όταν εκείνη ήθελε κάτι. Αλλά ο πατέρας μου δεν ήθελε να έχει επαφές. Δεν ήθελε για δικούς του λόγους… Από την άλλη, με την αδερφή μου, την Τασία, ο πατέρας μας είχε πολύ καλές επαφές, όπως έχω και εγώ».

Αν σου ζητήσει συγγνώμη, θα πέσουν οι τόνοι;

«Δεν με ενδιαφέρουν οι συγγνώμες και ούτε είναι χρηματικό το θέμα. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης δεν είναι επιχείρηση. Είναι ένα κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού και της ιστορίας μας, και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Οταν διοργανώνουμε μια βραδιά και βάζουμε μια φωτογραφία του μπαμπά απέξω ή φτιάχνουμε μια αφίσα, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για το ποιοι συμμετέχουν και πώς διοργανώνεται αυτή η εκδήλωση. Το κεφάλαιο «Μπιθικώτσης» αξίζει σεβασμό και προσοχή. Αυτό που επιθυμώ είναι ποτέ να μη χρειαστεί στο μέλλον, εφόσον παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, να παρέμβει η ελληνική Δικαιοσύνη. Θα ήταν ό,τι χειρότερο να έχω απέναντί μου σε ένα δικαστήριο την ίδια μου την αδερφή. Αυτό θα ήταν πολύ άσχημο για το όνομα «Μπιθικώτσης».



Σε ποια σελίδα του βιβλίου του πατέρα σου θα σταματούσες αν το έγραφες εσύ;

Στο έτος 2002. Τότε έγινε προς τιμήν του μια τεράστια συναυλία στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με όλους τους μεγάλους τραγουδιστές να ερμηνεύουν τραγούδια του. Ηταν ο Νταλάρας, ο Πάριος, ο Μητροπάνος, ο Τερζής, ο Παπακωνσταντίνου, όλοι εκεί για να τον τιμήσουν. Στο τέλος της συναυλίας κατέβηκαν οι τραγουδιστές και τον ανέβασαν σηκωτό στην εξέδρα. Το κατάμεστο στάδιο παραληρούσε! Η ορχήστρα έπαιζε «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», με σκοπό να το τραγουδήσει ο μπαμπάς. Εκείνος κοίταξε τους μουσικούς στα μάτια, τους σταμάτησε και τους είπε: «Παίξτε, ρε παλικάρια, “Του Βοτανικού ο μάγκας”». Και σηκώνεται όλο το στάδιο όρθιο. Την ώρα που τραγουδούσε με τράβηξε και μου είπε στο αυτί: «Γρηγοράκη, αυτή είναι και η τελευταία μου».

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ