Κάντε όσα μπορείτε για τα παιδιά σας και όχι παραπάνω από όσα αντέχετε. Διότι είναι λάθος αν περιμένουμε να κάνουν και κείνα παραπάνω από όσα μπορούν.

Είναι επόμενο, όταν πιεζόμαστε να περιμένουμε από τους άλλους λέγοντας «εγώ κάνω τόσα για σένα, εσύ τι κάνεις;».

Από τα παιδιά δεν πρέπει να περιμένουμε να συμπεριφερθούν όπως εμείς απαιτούμε.

Φαντάζει «εξαναγκασμός» στο μυαλό τους.

Δεν πρέπει να μάθουν να είναι συνεπείς επειδή τα πάμε πολλές εκδρομές ή επειδή τους παρέχουμε ανέσεις. Πρέπει να είναι συνεπείς επειδή τίποτα λιγότερο δεν αξίζει στην προσωπικότητά τους.

Πρέπει ότι κάνουμε και προσφέρουμε στα παιδιά μας, να καταλάβουμε ότι το κάνουμε επειδή εμείς το θέλουμε. Επειδή όντως θεωρούμε ότι θα αποκομίσουν κάτι καλό.

Πιστεύω πως πολλοί γονείς κάνουν πράγμα για να γεμίσουν δικά τους κενά. Απαιτούν όμως από τα παιδιά τους να γεμίσουν και εκείνα, τα αντίστοιχα ανύπαρκτα κενά τους.  Άδικο και μη διαχειρίσιμο  για το παιδί.

Μαγική είναι και εδώ η συνταγή της συζήτησης.

Τι μπορούμε να προσφέρουμε; Που φτάνουν οι αντοχές μας; Ποια είναι τα θέλω του παιδιού μας;

Δεν είναι θέμα εγωισμού. Είναι θέμα συνεπειών που ακολουθούν τόσο για τα παιδιά, όσο και για μας, από λάθος χειρισμούς.

Βρείτε τρόπους να είναι χαρούμενα τα παιδιά αλλά και εσείς. Μόνο χαρούμενοι γονείς μπορούν να κάνουν χαρούμενα παιδιά.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιέζεται κανείς από κανέναν μέσα σε μια οικογένεια. Υπάρχει τόση αγάπη σε αυτή τη σχέση. Άνετα μπορεί να επιτευχθεί η ευτυχία με τη σωστή στάση του αλληλοσεβασμού τόσο των αναγκών όσο και των επιθυμιών γονιών και παιδιών.

Μη δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.

Προσπαθώντας να προσφέρουμε τα πάντα μέσα από θυσίες εκτός του ότι φτάνει η στιγμή της απαίτησης από μεριά μας, δίνουμε και ένα λανθασμένο μήνυμα στα παιδιά. Ένα μήνυμα που δεν συνάγει με την αλήθεια της ζωής.


Μιλήστε ειλικρινά στα παιδιά. Πολλές φορές βρίσκουν λύσεις, καλύτερες από τις δικές μας.

Τα παιδιά που δεν πιέζονται στο πλαίσιο της οικογένειας, δε θέλουν να πιέζουν τους γονείς. Κάντε διάλογο μαζί τους.

Μην προσπαθείτε να «βρίσκετε πάντα λύση στο πρόβλημα». Αφήστε τα λίγο να προβληματιστούν. Έτσι θα εξελιχθούν σε σκεφτόμενα άτομα με αυτοεκτίμηση.

Είναι και αυτοί οι γονείς που τα ξέρουν όλα. Τρομάζω με αυτούς τους ανθρώπους. Ακόμα και ιατρικά θέματα, τα γνωρίζουν καλύτερα από τους γιατρούς. Τάχα ενδιαφέρονται, όταν προκύπτει κάποιο θέμα συμπεριφοράς και ρωτάνε «τι να ευθύνεται». Ποτέ όμως δεν ευθύνεται ένα τυχαίο γεγονός αλλά μια σειρά λάθος χειρισμών από μεριά μας στο πέρασμα του χρόνου.

Στην παιδαγωγική υπάρχουν κανόνες που αν δεν τηρηθούν, η συναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου θα παρουσιάσει «προβλήματα». Όταν λοιπόν απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό, ακούνε πράγματα που τους ξεβολεύουν και δεν τους συμφέρουν καθώς θέλουν δουλειά από πλευράς τους. Τότε το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους μετατρέπεται σε ακύρωση σπουδών, εμπειριών, μελετών. Συνεχίζουν τη στιχομυθία τους.  Γι’αυτό και γράφω «τάχα ενδιαφέρονται».

Αυτή η κατηγορία γονιών, είναι εκείνοι που προσφέρουν όσα θεωρούν οι ίδιοι ιδανικά για τα παιδιά τους. Δεν ακούνε τα «θέλω» των παιδιών. Απλά πιέζονται για να δώσουν ότι εκείνοι θεωρούν!

Τα «κακόμοιρα» τα παιδιά. Και δεν κάνουν ότι πραγματικά θέλουν, καθώς έχουν μπερδέψει τα θέλω τους με τα «θέλω» των πολύξερων γονιών τους αλλά και βρίσκονται χρεωμένα μπροστά τους καθώς γνωρίζουν μετά από γνωστοποίηση των γονιών τους ότι γίνονται χίλια κομμάτια προκειμένου να τους προσφέρουν ότι θέλουν οι ίδιοι για εκείνα.


Μπέρδεμα ε; φανταστείτε μπέρδεμα στο ψυχο-πνευματικό σύστημα του παιδιού. Αυτοί οι γονείς είναι «τοξικοί».

Σκεφτείτε! Στο τέλος κανένας δεν περνάει καλά!

Εμείς οι γονείς πρέπει να αποδεσμευτούμε από τα κατάλοιπα των παιδικών μας χρόνων που κουβαλάμε και μας καθορίζουν. Πρέπει να βρούμε τον εαυτό μας κάπου στο βάθος και να ασχοληθούμε με μας. Έτσι θα δείξουμε δρόμο στα παιδιά να γνωρίσουν, να αποδεχτούν και να εξελίξουν τον εαυτό τους.

Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε τα «θέλω» μας για να μπορέσουμε να σεβαστούμε και να αναγνωρίσουμε τα «θέλω» των παιδιών μας.

Πρέπει να διαχωρίσουμε τη ζωή μας από την ζωή των παιδιών μας. Είμαστε διαφορετικές οντότητες που συνυπάρχουμε. Πρέπει όπως θέλουμε να μας φέρεται το παιδί μας έτσι να του φερόμαστε. Δεν είμαστε εμείς που τα ξέρουμε όλα και εκείνο τίποτα. Πρέπει να μάθουμε να ακούμε τα παιδιά και όχι μόνο όταν μιλάνε.

Ξέρετε, το παιδί εκτός του ότι επωμίζεται το βάρος της «θυσίας» μας, μπορεί άνετα περνώντας τα χρόνια να ανακαλύψει ότι τελικά πιεζόμασταν για πράγματα επειδή δεν ταίριαζαν στην ιδιοσυγκρασία μας. Άρα, του παρουσιάζαμε κάποιους άλλους, όχι αυτούς που είμαστε στην πραγματικότητα, αλλά αυτούς που θα θέλαμε να νομίζει ότι είμαστε.

Και δυστυχώς κάπως έτσι είναι. Όχι όμως επειδή θέλαμε να τα κοροϊδέψουμε αλλά επειδή κι εμείς είμαστε μπερδεμένοι και με χίλια ψεγάδια από την διαπαιδαγώγησή μας όταν ήμασταν παιδιά. Τότε δεν υπήρχε η πληροφόρηση και δικαιολογούνταν οι γονείς μας. Τώρα δεν δικαιολογείται άνθρωπος που επιλέγει να κάνει παιδιά να μην ενημερώνεται. Μόνο έτσι θα αλλάξει η κατάσταση. Πρέπει να εντοπίσουμε και να ξεδιαλύνουμε τα «θέματα» που κουβαλάμε . Να επιλέξουμε συνειδητά τα καλά που θα μας συνοδεύουν στην νέα μας οικογένεια. Και να αφήσουμε πίσω αυτά που δεν θεωρούμε τόσο αθώα. Έτσι μόνο δεν θα διαιωνιστεί αυτή η κατάσταση.

Γίνομαι γονιός συνειδητά. Όχι επειδή έτσι μου μάθανε από παιδί.

Μπορεί κάποιοι να αντιδράσουν, όμως μετά μην σας στεναχωρεί η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους που έχει ξεφύγει τελείως. Μην ξεχνάτε, όλοι αυτοί οι ενήλικες που ενοχοποιείτε κατά καιρούς, αθώα μωράκια και παιδάκια ήταν.

Επικεντρωθείτε στις ανάγκες και τα «θέλω» σας. Αποδεχτείτε τον εαυτό σας , χωρίς να αναγκάσετε κανέναν να σας αποδεχτεί (ούτε το παιδί).

Θέλει δουλειά δεν είναι απλό. Αλλά το αξίζετε όλοι. Μόνο με τον εαυτό σας ζείτε 24 ώρες το 24ωρο. Μόνο αυτός ξέρει όσα έχετε περάσει και όσα περνάτε. Όταν τον αποδεχτείτε θα αποδέχεστε και τους άλλους όπως ακριβώς είναι.

Διεκδικείστε κάθε μέρα λίγο χρόνο να κάνετε παρέα με το παιδί που ζει μέσα σας και το έχετε εγκαταλείψει. Δώστε του σημασία γιατί είναι παιδί και την έχει ανάγκη. Όσο δεν του δίνετε σημασία υφίσταται ένας πόλεμος στο υποσυνείδητο που είναι υπεύθυνος για ξεσπάσματα, λάθος χειρισμούς, αποτυχίες.  Το ότι αυξήθηκαν οι αριθμοί στη ζωή σας (ηλικία, ύψος, βάρος) δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκε ο «μικρός» σας εαυτός. Βρείτε τον και ασχοληθείτε. Μην τον παραμελείτε διότι θα ξεσπάει και θα οδηγείστε στην αυτοκαταστροφή, η οποία δεν είναι πάντα ξεκάθαρη και ονοματισμένη.


«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα» Παύλος Σιδηρόπουλος

Αν δεν εκτιμήσετε τον μικρό που κρύβετε μέσα σας, δεν θα μπορέσετε να εκτιμήσετε ποτέ κανένα παιδί. Όσο και αν νομίζετε ότι μπορείτε.

Όταν είσαι ο εαυτός σου, δεν πιέζεσαι.

Όταν δεν πιέζεσαι, δεν πιέζεις.

Όταν δεν πιέζεις, δεν ακυρώνεις.

Όταν δεν ακυρώνεις, το παιδί αναπτύσσεται με ΑΥΤΟΕΠΟΙΘΗΣΗ.

ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ όχι εγωκεντρισμό. Πολλοί μπερδεύουν αυτές τις δύο έννοιες. Είναι άκρως αντίθετες.

Η Αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση είναι τα όπλα για την προσωπική ευτυχία, την προσωπική εξέλιξη και  την υγιή συναναστροφή.

Ο Εγωκεντρισμός είναι ο σύμμαχος της στασιμότητας και της αρρωστημένης εμμονής για την αποδοχή από τους γύρω μας.

Μόνο υγιείς γονείς μπορούν να κάνουν υγιή παιδιά. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εννοώ υγιή ψυχικά παιδιά. Όχι απαραίτητα επιτυχημένα σε σπουδές και χρήμα. Άλλωστε τι αξία έχουν τα λεφτά και η επαγγελματική επιτυχία αν δεν είσαι καλά μέσα σου και δεν βρίσκεις πουθενά την προσωπική σου γαλήνη και ευτυχία.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν από ΤΩΡΑ για την προσωπική μας εξέλιξη προς την οδό της ευτυχίας. Πρώτα για μας! Κατ’ επέκταση για τα παιδιά μας και τους οικείους μας.

«Η ευτυχία επάνω στη γη είναι κομμένη στο μπόι του ανθρώπου. Δεν είναι σπάνιο πουλί να το κυνηγάμε πότε στον ουρανό και πότε στο μυαλό μας. Η ευτυχία είναι ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας.» Νίκος Καζαντζάκης

ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

  • Πτυχίο: Προσχολικής Αγωγής Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης
  • Βεβαίωση σπουδών: Μεθοδολογία Αναλυτικού Προγράμματος Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου
  • Δίπλωμα Πιστοποίησης Επαγγελματικής Κατάρτισης