Θυμάμαι όταν έπαιζα στο σήριαλ που όλη η Ελλάδα αγάπησε, τη «Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου, εκτός του ότι ήμουν πολύ νέα, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως συμμετέχω στο σήριαλ με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση εκείνης της εποχής.

Πιστεύω πως κανένα από τα παιδιά που είμασταν στο καστ της σειράς δεν το είχε αντιληφθεί γιατί ο φόρτος εργασίας ήταν τόσος μεγάλος που το μυαλό μας ήταν κυριολεκτικά στο καθημερινό πολύ, μα πάρα πολύ διάβασμα.

Πέρασαν χρόνια για να καταλάβουμε τι ήταν για τον κάθε ένα από εμάς το σήριαλ του Νίκου Φώσκολου, για εμένα προσωπικά ήταν ένα τεράστιο σχολείο, γιατί η διδαχή δεν τελειώνει ό΄ταν λες τα λόγια σου μετά από κάθε γύρισμα…

Η διδαχή δεν τελειώνει ποτέ αφού ότι έμαθα τότε, τα συναντώ μπροστά μου ακόμα και σήμερα και λέω μέσα μου «Η Λάμψη ήταν το μεγαλύτερο σχολείο που θα μπορούσα να έχω φοιτήσει»… 

Αισθάνομαι πολύ τυχερή που έμαθα εκείνη την εποχή στην «αγκαλιά» της όσα μπόρεσα να μάθω και τα εφάρμοσα από εκεί και μετά όπου κλήθηκα να το κάνω.

Ευχαριστώ και όλους όσους με εμπιστεύθηκαν τότε, γιατί ήμουν πολύ νέα και άπειρη δίνοντάς μου μία τεράστια ευκαιρία σε ένα καθημερινό σήριαλ με πρώτον απ’ όλους τον αείμνηστο Νίκο Φώσκολο, και ας είναι πια μακριά μας…

Τι σημασία έχει; Είμαι σίγουρη πως μπορεί να το ακούσει…

Ελάτε να μοιραστούμε αναμνήσεις εκείνης της λατρεμένης εποχής…

σ.σ. Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

1Ο Θίασος… Κάποια χρόνια μετά.

Προηγούμενο