Όταν με ενημέρωσε ο ενδοκρινολόγος μου πως μετά από την αφαίρεση του θυρεοειδούς αδένα θα έπρεπε σε καθημερινή βάση μέχρι να βγει η ιστολογική μου, να παίρνω το περίφημο «Τ3» θορυβήθηκα αρκετά.

Ο πρώτος λόγος είναι πως γενικότερα δεν παίρνω φάρμακα γιατί προτιμώ την «ομοιοπαθητική» τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής μου και δεν το έχω μετανοιώσει.

Ο δεύτερος ήταν γιατί αμέσως σκέφτηκα πως από εδώ και πέρα η ζωή μου θα εξαρτάται από ένα χάπι, δηλαδή μπελά δεν είχαμε και μπελά βάλαμε… Λες και είχαμε λίγους…

Δηλαδή τέρμα πια η ελευθερία στο θέμα της υγείας… Η καθημερινότητά μου θα εξαρτάται πλέον από αυτό το θαυματουργό «χάπι»…

Και κάπως έτσι δεκάδες σκέψεις κατέκλυσαν το ήδη κουρασμένο μυαλό μου…

Όπως:  Δηλαδή, πριν πάω διακοπές θα πρέπει να προμηθεύομαι το «χάπι», θα πρέπει να έχω στο νου μου πάντα να μην ξεμείνω Σαββατοκύριακο γιατί που να τρέχεις με τα μισά φαρμακεία να είναι κλειστά, άσε το άλλο, θα το έχουν; Ή θα πρέπει να το παραγγείλουν και τότε φέξε μου και γλίστρησα.

Και κάπως έτσι ήρθα αντιμέτωπη με τη μεγάλη αλήθεια σχετικά με την απόκτηση του περίφημου, δυσεύρετου αλλά συνάμα και πάμφθηνου στην Ελλάδα Τ3 !

Πρώτη μου δουλειά λοιπόν ήταν να πάρω τηλέφωνο το φαρμακοποιό μου, για να παραγγείλω το «χάπι».

Και όλοι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν… Ένοιωσα ξαφνικά πως τέλος το παραμύθι, ήλθε η ώρα να προσγειωθώ στην πραγματικότητα και πως το να ξεχάσω εγώ να παραγγείλω το χάπι είναι πταίσμα μπροστά στους χιλιάδες ξεχασμένους Έλληνες ασθενείς που καθημερινά παλεύουν ματαίως για να το βρουν και που στην τελική το δικαιούνται…

«Νένα, είναι λίγο δύσκολο να το βρούμε αλλά θα το ψάξω, άσε μου 2-3 ημέρες για να δω τι θα κάνω» είπε γεμάτος ανησυχία ο Σάββας.

«Με τα πόδια έρχεται από τη φαρμακαποθήκη και θα κάνει 2-3 ημέρες;» τον ρώτησα, και τότε ο Σάββας με ενημέρωσε πως παρ’ ότι είναι πράγματι πάμφθηνο σαν φάρμακο, δηλαδή στην Ελλάδα κοστίζει μόνο 1,5 ευρώ έναντι της Ευρώπης που το βρίσκεις ακόμα και στα 25 ευρώ!!!

Είναι πολύ δύσκολο και σε κάποιες περιπτώσεις έως και αδύνατο να βρεθεί το συγκεκριμένο φάρμακο.


 Οι λόγοι ποικίλουν, ο κάθε ένας που θα ρωτήσεις σου λέει τα δικά του. Οι φαρμακοποιοί λένε όλοι με μία φωνή τα ίδια λόγια: το παραγγέλνουν αλλά αργούν να τους το φέρουν ή πως τους το δίνουν με το σταγονόμετρο.

Γιατί όπως καταλαβαίνετε για να το προμηθευτώ όργωσα κυριολεκτικά όλο το νομό Αττικής… Μέχρι να μου το βρει τελικά ο Σάββας…

Άλλοι λένε πως οι φαρμακευτικές δεν το δίνουν με τη σέσουλα στα φαρμακεία γιατί το προμηθεύονται άνευ συνταγής οι γυμναστηριακοί για να καίνε λίπος και να αποβάλλουν περισσότερα υγρά με αποτέλεσμα οι καρδιακές προσβολές να έχουν κατακλύσει τα νοσοκομεία.

Άλλοι λένε κάτι για παραεμπόριο, άλλοι λένε πως είναι φτηνό και πως δε συμφέρει κανένα να κυκλοφορεί έτσι άνετα στην Ελλάδα… Συνεπώς το στέλνουν κάποιοι έξω για να το πουλήσουν είπαμε… Στα 25 ευρώ…


Εγώ πάλι που είμαι μία από τις χιλιάδες περιπτώσεις που ΕΧΩ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ ΤΟΝ ΘΥΡΕΟΕΙΔΗ ΑΔΕΝΑ ΜΟΥ και είναι ζήτημα ζωής να παίρνω καθημερινά το χάπι μου, τελικά θα το βρω ή θα είμαι μονίμως στην αναμονή και στην αγωνία;

Ποιος είναι υπεύθυνος να απαντήσει σε όλους εμάς που ταλαιπωρούμεθα καθημερινά ζητιανεύοντας για την υγεία μας το θαυματουργό Τ3 πηγαίνοντας σε όλα τα φαρμακεία της γειτονιάς μας και όχι μόνο,  για το πού θα πάει επιτέλους η άθλια αυτή κατάσταση;

Ο κάθε ένας που θεωρείτε υπεύθυνος να δώσει απαντήσεις σε κάνει μπαλάκι στέλνοντάς σε στον επόμενο και το αποτέλεσμα είναι να είναι ανύπαρκτο το Τ3 από τα φαρμακεία και οι ασθενείς αντί να γιατρεύονται από το θυρεοειδή, να νοσούν και από την αγωνία και την αναισθησία που αντιμετωπίζουν κάποιοι το συγκεκριμένο φαινόμενο.

Μήπως λοιπόν, κάποιοι πρέπει να νιώσουν πως όσοι χρειάζονται πραγματικά αυτό το χάπι θα πρέπει να το προμηθεύονται δίχως καθυστέρηση και κόνξες;

Μήπως θα πρέπει το Υπουργείο Υγείας να μεριμνήσει για τους ασθενείς οι οποίοι όντως νοσούν και έχουν συνταγογραφηθεί, συνεπώς χρήζουν ιδιαίτερης συμπεριφοράς από όσους επιτρέπουν να λείπουν τα Τ3 από τα συρτάρια του εκάστοτε φαρμακοποιού;

Μήπως να δίνεται ΜΟΝΟ και αυστηρά με συνταγή γιατρού, για να τελειώσει αυτό το μαρτύριο για όλους όσους πραγματικά το έχουν ανάγκη;

Μήπως θα πρέπει να εξυπηρετείτε από τις Ελληνικές Φαρμακευτικές αγορές πρώτα ο Έλληνας Ασθενής και μετά ο κάθε Ευρωπαίος;

Μήπως κάποιος να μας απαντήσει υπεύθυνα πλέον για όλο αυτό το πανηγυράκι του ενάμιση ευρώ;

Ευχαριστώ πολύ το περιοδικό You Weekly, για την παραχώρηση της φωτογραφίας.

Νένα Χρονοπούλου – Μητροπούλου