Πριν από δεκατρία χρόνια και κάτι, ούτε που φανταζόμουν πως θα ερχόταν η στιγμή το πιο δικό μου πλάσμα να με κάνει τόσο ευτυχισμένη.

Χθες ήταν η γιορτή της μητέρας όπως όλοι πια γνωρίζετε και εγώ είχα πάρει ήδη το δώρο μου από το «σχολείο» του Χρηστάκου, εκ’ μέρους του, ένα πολύ όμορφο γλαστράκι με γαρύφαλα. Εκεί λοιπόν είχε κλείσει ο κύκλος των δώρων από το πλάσμα μου, κατ’ εμέ πάντα.

Και ενώ τον είχε πάει ο μπαμπάς του στη θεραπεία που κάνει κάθε Κυριακή με το Νευροψυχολόγο- Νευρογλωσσολόγο, κ. Χρυσόστομο Καρπαθίου, και τους περίμενα για να φάμε, ανοίγει η πόρτα του σπιτιού και εμφανίζεται ο Χρηστάκος μου, να κρατάει μία τεράστια ανθοδέσμη σχεδόν ίσα με το μπόι του, και τρεχαλητός – τρεχαλητός να έρχεται κοντά μου φωνάζοντας όλο ενθουσιασμό: «χρόνια πολλά μανούλια»!

Και του άρεσε τόσο πολύ που μου έκανε δώρο, που έλαμπε ολόκληρος, ήταν χαρούμενος, ενθουσιασμένος, ευτυχισμένος που μου έκανε έκπληξη…

Ασφαλώς και όλο αυτό ήταν δημιούργημα του Τάσου, αλλά ο Χρήστος μαθαίνει, νιώθει, γνωρίζει πως να συμπεριφέρεται, ξέρει πια να λέει; «χρόνια πολλά», ξέρει τι πάει να πει γιορτή, γενέθλια, επέτειος… Ναι όσο και να σας φαίνεται παράξενο γνωρίζει τι πάει να πει επέτειος γιατί σε κάθε επέτειό μας κάνουμε ολόκληρη διαδικασία μόνο και μόνο για να καταλάβει την έννοια της επετείου.

Σιγά-σιγά, όλα θα γίνουν, όλα θα τα καταφέρει γιατί το θέλει και πραγματικά προσπαθεί τόσο πολύ, είμαι τόσο σίγουρη πως η δική μου ελπίδα είναι πολύ μικρότερη από τη δική του ικανότητα.

Είμαι σίγουρη πως η δική του επιθυμία να συμμετέχει παντού και να μαθαίνει τα πάντα θα νικήσουν όλα όσα τον εμπόδιζαν και τον είχαν αφήσει πίσω…


Είμαι σίγουρη πως ο μαχητής αυτός που λέγεται Χρήστος Μαυράκης θα μου φέρει πολλές φορές ακόμα λουλούδια και πως κάποια ημέρα θα τα έχει αγοράσει ο ίδιος…

Ίσως και με δικά του χρήματα…

 

Νένα Χρονοπούλου – Μητροπούλου