Έπειτα από ένα γεγονός που βίωσα, συνειδητοποίησα ένα πρόβλημα το οποίο υφίσταται και αφορά τα αποδυναμωμένα (ψυχολογικά) παιδιά τα οποία σήμερα είναι γονείς οι οποίοι με τη σειρά τους , ασυναίσθητα, αποδυναμώνουν τα δικά τους παιδιά.

Δεν υπάρχει λόγος να αποστειρώνουμε  τα παιδιά μας από τα προβλήματα της ζωής. Ας σταματήσουμε να είμαστε εγωιστές και να αποφασίζουμε εμείς για εκείνα, τι μπορούν να αντέξουν.

Με το να μην τους γνωστοποιούμε την αλήθεια, δεν πετυχαίνουμε τίποτε άλλο παρά την συναισθηματική τους ανεπάρκεια.

Βέβαια, να αναφέρω ότι όλα θέλουν τον τρόπο τους. Ανάλογα την ηλικία του παιδιού στο οποίο απευθυνόμαστε, προσαρμόζεται και ο τρόπος πληροφόρησης. Όσο σημαντικό είναι να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς απέναντί τους, τόσο σημαντικό είναι να  γνωρίζουμε και να ακολουθούμε τον παιδαγωγικό κώδικα. Έχουν το δικαίωμα να ξέρουν αλλά μην ξεχνάμε πως με βάση τα βιώματά τους χρειάζονται ειδική μεταχείριση.

Κρατώντας τα παιδιά στην άγνοια προσπαθώντας να μην στεναχωρηθούν , τους αφαιρούμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουν κάποια πιθανά δυσάρεστα γεγονότα που μπορεί να προκύψουν στη ζωή τους, τα οποία θα φαντάζουν τεράστια στα μάτια τους αν μάθουν να ζουν μέσα στην αποστείρωση. Μπορεί έως το τέλος της ζωής τους να επιλέγουν να ζουν μέσα στο ψέμα (αυτοί και οι οικείοι τους) νομίζοντας πως δεν μπορούν αλλιώς. Βάζοντας την ταμπέλα του ευαίσθητου να κρύβονται από την πραγματικότητα.

Στην ουσία δεν είναι ευαίσθητοι αφού δεν έχουν διδαχτεί να συναισθάνονται και να ευαισθητοποιούνται μπροστά στο πρόβλημα εξαιτίας του ότι έχουν μάθει να αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν κατάματα το όποιο πρόβλημα.
Σκληραγωγημένο παιδί δεν είναι αυτό που μπλέκει σε καβγάδες ή κάνει επικίνδυνα πράγματα αλλά εκείνο που διαχειρίζεται καταστάσεις με ωριμότητα. Την αντίστοιχη ωριμότητα που αρμόζει σε κάθε ηλικία.

Ας μην τα πείθουμε λοιπόν ασυνείδητα, με τους χειρισμούς μας, ότι είναι αν ανίκανα να αντιμετωπίσουν καταστάσεις και γεγονότα. Άθελά μας αυτό κάνουμε. Τα οδηγούμε να πειστούν και να εξελιχθούν σε φοβισμένους ενήλικες  που ενώ στην ψυχή τους μπορεί να κρύβουν απίστευτη δύναμη, τα έχουμε βοηθήσει να εγκλωβιστούν στην πεποίθηση του «δε μπορώ».

Όταν λοιπόν τα απαλλάσσουμε από τους προβληματισμούς της ζωής, δεν σκληραγωγούνται. Επίσης αν δεν έχουμε τον σωστό τρόπο καλό είναι να συμβουλευτούμε έναν ειδικό, διότι και ο λάθος τρόπος μπορεί να φοβίσει και να αδρανοποιήσει ένα παιδί και να έχουμε άσχημες συνέπειες. Δεν είναι κακό να ρωτάμε και να ενημερωνόμαστε.

Δεν είναι απλή υπόθεση η ανατροφή του παιδιού. Δεν «ξεπετάμε» παιδιά. Πρέπει να δίνουμε βάση και την αρμόδια σοβαρότητα.

Σε προηγούμενο άρθρο έχω αναφερθεί στα αθώα ψέματα και τις συνέπειές τους. Πολλά από εκείνα που αναπτύσσω είναι αλληλένδετα με το παρόν άρθρο. Ας ανατρέξουμε, όσοι θέλουμε, για να μην επαναλαμβάνομαι και σας κουράζω.

Προσοχή!!! Τους λέμε την αλήθεια χωρίς να τους μεταφέρουμε τα συναισθήματά μας (δηλαδή δεν τα προδιαθέτουμε ). Κάνουμε αναφορά στο γεγονός και τους αφήνουμε την απόλυτη ελευθερία στο πως θα νιώσουν. Δεν πρέπει να τα βομβαρδίσουμε  και να τα επηρεάσουμε με τον δικό μας τρόπο σκέψης και συμπεριφορά.

Άλλωστε έτσι θα γνωρίσουν τον εαυτό τους και θα τον εμπιστευτούν. Ειδάλλως θα μάθουν να ζουν όπως εμείς με αποτέλεσμα να μην μάθουν, ούτε εκείνα αλλά ούτε κι εμείς ποτέ, τι προσωπικότητες είναι στ’ αλήθεια.
Συνήθως, δυστυχώς γίνεται το αντίθετο. Βλέπει το παιδί τη μάνα αγχωμένη ή να κλαίει αλλά όταν ρωτάει το γιατί δεν το ενημερώνει κανείς, από προστασία(θα πουν κάποιοι) διότι το θεωρούνε μικρό να καταλάβει. Μισό λεπτό όμως, δεν είναι μικρό για να μπορέσει να διαχειριστεί την εικόνα της στεναχωρημένης μάνας;

Εκεί λοιπόν το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με μία μάνα μυστικοπαθή (απόρια, να χάνει την εμπιστοσύνη του) διότι είναι σίγουρο ότι κάτι του κρύβει. Η εικόνα της στενοχωρημένης μάνας που του χαράζει την ψυχή αφήνοντάς το ανίκανο να βοηθήσει αφού μένει στην άγνοια.

Εν ολίγοις, ας φερθούμε στα παιδιά μας όπως θα θέλαμε να μας φερθούν (αργότερα).

Άραγε θέλουμε το παιδί μας να βιώνει ένα πρόβλημα το οποίο το στεναχωρεί και να μην μας ενημερώνει για να μην μας προβληματίσει και στενοχωρήσει;

Μην πέσετε στην παγίδα «εγώ είμαι γονιός και μεγάλος» διότι όσο ανάγκη έχει ο γονιός να βοηθήσει το παιδί του που θα δει στεναχωρημένο, την ίδια ακριβώς ανάγκη έχει και το παιδί στην εικόνα του λυπημένου γονιού. Άλλωστε  όπως εμείς το χειριστήκαμε έτσι θα μας χειριστεί.

Αν εμείς τα θεωρούμε αδύναμα, έτσι κι εκείνα σε μεγαλύτερη ηλικία θα μας θεωρήσουν αδύναμους.

Όταν πράττουμε, καλό είναι να σκεφτόμαστε τις συνέπειες. Να σκεφτόμαστε ότι αργά ή γρήγορα όλοι θα έρθουμε αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών μας.

Το μυστικό είναι να κάνουμε δεύτερες σκέψεις προκειμένου να μην παρασυρόμαστε από τον αυθορμητισμό.

Στην παιδαγωγική (διαπαιδαγώγηση) χρειάζεται να φερόμαστε με γνώμονα το συναίσθημα σε πολλές περιπτώσεις αλλά πρέπει να πατάμε  πάνω σε όρους που πηγάζουν από τη λογική και την ορθή σκεπτόμενη συμπεριφορά.

Όλοι εσείς που ανακαλύπτετε και επιλέγετε να διαβάσετε άρθρα και βιβλία που αφορούν τα παιδιά, σίγουρα είστε υπέροχοι γονείς . Σίγουρα η γνώση για να γίνει πράξη θέλει συνεχή προσπάθεια και πολλές φορές ξερίζωμα βιωμάτων. Τρόμος με πιάνει με εκείνους που τα ξέρουν όλα ενώ ιδέα δεν έχουν με το αντικείμενο.
Να θυμάστε, όλοι καθημερινά κάνουμε αγώνα στο βωμό της «διαπαιδαγώγησης». Γίνονται λάθη και είναι υπέροχο όταν τα αναγνωρίζουμε και τα αποκομίζουμε σαν βοήθημα έτσι ώστε μην επαναληφθούν.

Τίποτα δε χάνεται όσο προσπαθούμε!!!!!

ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

  • Πτυχίο: Προσχολικής Αγωγής Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης
  • Βεβαίωση σπουδών: Μεθοδολογία Αναλυτικού Προγράμματος Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου
  • Δίπλωμα Πιστοποίησης Επαγγελματικής Κατάρτισης