Έπνιξα τη Στέλλα επειδή δεν ήθελε να κάνει μπάνιο!

 

Η μικρή Στελλίτσα του ήταν βάρος γιατί ήταν παιδί ΑμεΑ

Η δική μου γνώμη μπορεί να μην είναι τόσο απαραίτητη, αλλά μόλις άκουσα πως το μικρό αγγελούδι είχε κινητικά προβλήματα το μυαλό μου άρχισε να κάνει κι άλλες σκέψεις.

Η Στελλίτσα ήταν ένα παιδάκι που είχε αναπηρία, τσίριζε λένε συνέχεια, ποιός από όλους που ασχολούνται με την υπόθεση, μπορεί να μας πει, αν μιλούσε κανονικά, αν μπορούσε να κάνει διάλογο και να πει στο «μπαμπά της» τι την ενοχλεί και δε θέλει να κάνει μπάνιο, αν φοβάται το νερό ή αν δεν εμπιστεύεται το συγκεκριμένο άτομο να την κάνει μπάνιο, που τελικά η ιστορία απέδειξε πως ήταν ο πλέον ακατάλληλος.

Θεωρώ λοιπόν πως το όλο θέμα πρέπει να στραφεί και εκεί, δηλαδή τι ποσοστό αναπηρίας είχε το παιδί, σε τι κατάσταση βρισκόταν, πνευματικά, κινητικά, επικοινωνιακά, κατά πόσο οι γονείς διέθεταν την απαραίτητη φροντίδα (θεραπείες και ιατρική μέρυμνα).

Όπως επίσης εάν ήταν η μικρούλα ήταν πλαισιωμένη από άτομα τα οποία γνώριζαν το πως πρέπει να συμπεριφέρονται σε ένα «ιδιαίτερο» παιδί καθημερινά (βοηθός ή κάποιο συγγενικό πρόσωπο) από τη στιγμή που η μητέρα δε μπορούσε να βρίσκεται δίπλα της λόγω της υγείας της.

Τα παιδιά του ήταν δύο, το αγοράκι δεν το πείραξε, τη Στελλίτσα όμως την έπνιξε δίχως δεύτερη σκέψη, με ανατριχιαστική ευκολία, ευκολία που εμένα προσωπικά δε με πείθει πως του προέκυψε εκείνη τη μοιραία στιγμή.

Ήταν ενοχλητική για εκείνον η Στελλίτσα, ήταν παιδί με δυσκολίες, ήταν βάρος, είχε πολλαπλές απαιτήσεις η ζωούλα της, ήθελε ιδιαίτερη φροντίδα, είχε αβάσταχτα έξοδα για να φροντιστεί σωστά, ήταν ένα παιδί που το πιθανότερο για εκείνον… Δεν είχε μέλλον. Ήταν παιδί ΑμεΑ, η μικρή Στελλίτσα… Ήταν βάρος…

Και εδώ ακόμα μία κραυγή απελπισίας βγαίνει από το τραγικό γεγονός… Και δεν είναι άλλη από την κραυγή της μητέρας της μικρής Στελλίτσας… Άφησε το παιδί της ζωντανό για να πάει στο νοσοκομείο και πριν ακόμα γυρίσει στο σπίτι της, της το  βρήκαν πεταμένο στα σκουπίδια, σκοτωμένο και τυλιγμένο στην αγαπημένη του κουβέρτα…

Αυτή είναι η αλήθεια που όλες εμείς λοιπόν φοβόμαστε, τι θα γίνουν τα παιδιά μας όταν εμείς δε θα μπορούμε να είμαστε εκεί, μην ξεχνάτε κυρίες και κύριοι, η μητέρα της Στελλίτσας ήταν και αυτή μητέρα παιδιού ΑμεΑ, και ήταν και αυτή τελικά ολομόναχη…

Κρίμα που στην Ελλάδα του 2017, κάποιοι που θέλουν να λέγονται άνθρωποι, ντρέπονται για την υγεία ενός μωρού, λες και τα αγγελούδια μας τη διαλέγουν, λες και είναι υπεύθυνα εκείνα για όλα όσα τους προσάπτουν, λες και όλοι εμείς είμαστε καλύτεροι, γεμάτοι υγεία, ψυχική και σωματική.

Τελικά δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για να γίνουμε γονείς, αλλά ποιός είναι αυτός που θα το ελένξει για να γλιτώσουν οι άγγελοι από τους Δήμιούς;

Πού είναι το Κράτος μας; Ποιά θα είναι η τιμωρία του ανελέητου αγγελοκτόνου; Πόσα παιδιά  ακόμα θα φύγουν με ολέθριο τρόπο γιατί κάποιος «ντρέπεται» που είναι γονιός τους;

Εμείς όλοι πού είμαστε, απέναντι σ’ αυτά τα γεγονότα; 

Βγάλτε τα παιδιά σας έξω στην κοινωνία, μην ντρεπόσαστε για τη μοίρα τους, αγαπήστε τα και να είσαστε σίγουροι πως θα γίνουν πολύ καλύτερα στην υγεία τους, γιατί η αγάπη είναι ο κορυφαίος γιατρός!

Αποδεχτείτε τη διαφορετικότητα, μη ρίχετε ευθύνες στον εαυτό σας, συμβαίνει πολύ συχνά σε πολύ κόσμο, δεν είσαστε μόνοι σας, δεν είναι μιάσματα τα παιδιά μας, είναι αγγελούδια στη γη, αγαπήστε τα, μόνο αυτό ζητάνε, αγάπη, αγκαλιά και αποδοχή από όλους μας, αλλά αλλίμονο αν δεν τους τη δώσουμε εμείς… Οι γονείς τους, που στο κάτω κάτω δεν τα ρωτήσαμε που τα φέραμε στον κόσμο…

Να ντρέπεστε για τα δικά σας συναισθήματα και για το «λίγο» σας, εάν το παιδί σου που δεν διάλεξε την αναπηρία του σε κάνει να ντρέπεσαι τότε είσαι «ελάχιστος» και δεν του αξίζεις να είσαι γονιός του, απομακρύνσου γιατί ακόμα και η ανάσα σου το μολύνει…

Τι δεν καταλαβαίνεις… Η ντροπή σου για το παιδί ΑμεΑ είναι η δική σου προσωπική ΑΝΑΠΗΡΙΑ…

Νένα Χρονοπούλου – Μητροπούλου