Όταν είδα τη διαφήμιση αν και μ’ άρεσαν κάποιες εικόνες (και η μουσική) ένιωσα απέραντη αμηχανία. Ίσως και ντροπή, εκ μέρους της.

Αν ήμουν 14χρονος μπορεί να εντυπωσιαζόμουν -αν και δυο-τρεις έφηβοι που μίλησα μου είπαν τα χειρότερα- αλλά βλέποντας τους μηχανισμούς από πίσω της, τις ραφές της, τη θεωρώ ως μια κωμικοτραγική προσπάθεια μιας εταιρίας που έχει ξεπέσει εντελώς να κάνει ντόρο μέσω της πρόκλησης.

Είναι σαν ο παππούς μου να προσπαθεί να χορέψει twerk πιστεύοντας ότι ενθουσιάσει τη νεολαία, όμως το να προσβληθεί ένας μεγάλος νομίζω είναι αστείο.

Κάτι νεοπουριτανοί εστίασαν στο σόκιν του θέματος -γι’ αυτούς σόκιν είναι τα εφηβικά ψευτοϋπονοούμενα τύπου «έμπαινες», ή ότι οι νέοι ντύνονται περίεργα ή ότι κάποιοι ενδεχομένως να είναι και (θεός φυλάξει!) γκέι που δεν κρύβονται.

Να ένας/μία θιγμένος/η, χαρακτηριστικό παράδειγμα όσων αναφέρω:

Μιλάμε βέβαια για μία drama-queen (ή king) που ξεπερνά σε γελοιότητα τη διαφήμιση και ζέχνει ρατσιστική και συνωμοσιολογική κακία που μπορεί να κάνει πολύ περισσότερη βλάβη σε εφήβους απ’ το να δουν μια τολμηρή, έστω και απαίσια διαφήμιση. Κατά τη γνώμη μου όμως εντοπίζει ξώφαλτσα το πρόβλημα, που δεν είναι στο «έμπαινα» ή στον «γκεηζμό».

Στην υπερπροσπάθειά της να γίνει edgy και δεξερωτιάλλο, κι ενώ αρχικά μοιάζει να θέλει να πολεμήσει το bullying, η διαφήμιση επιλέγει τη βία ως την cool απάντηση (οι ροπαλοφόρες κοπέλες γίνονται οι ηρωίδες, «μπες!» τούς προτρέπει η φωνή για να σπάσουν το αμάξι). Το ότι το 99% των αντιδράσεων αφορά στο σεξ -που δεν βλέπουμε καν να γίνεται, αποδεικνύει ότι ο πουριτανισμός των περισσότερων φτάνει μέχρι εκεί. Το σεξ και η ελεύθερη έκφραση στην εμφάνιση ή τη σεξουαλικότητα είναι κακά, κατά τα άλλα κάντε ό,τι γουστάρετε.


Κατά τα άλλα ελπίζω να μη χρειαστεί να ξαναδώ αυτή τη διαφήμιση, μ’ αυτή την εκνευριστική ψευτομάγκικη φωνή και τα μαζεμένα κλισέ της, ούτε για πλάκα…

Πηγή | http://mikropragmata.lifo.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ