Αυτήν την εβδομάδα σαν να στέρεψα από ιδέες.

Ποιο θέμα να αναπτύξω που να έχει νόημα (κατ’ εμέ).

Σε μια συζήτηση που είχα με το γιό μου, εφτά χρόνων, χωρίς να τον προβληματίσω απλά αναφέροντάς του το γεγονός, μου πρότεινε να γράψω για την «ασφάλεια των παιδιών». Είχε απόλυτο δίκιο. Άλλωστε ποιος ξέρει περισσότερα για τις ανησυχίες των παιδιών από τα ίδια τα παιδιά; Πάντα θα τα «ΑΚΟΥΩ», θα τα εμπιστεύομαι και κείνα με τη σειρά τους θα με εκπλήσσουν όλο και περισσότερο, αποδεικνύοντάς μου ότι «μικρά είναι μόνο στο μάτι».

Ξεκινάμε λοιπόν.

Δυστυχώς η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους πάει από το κακό στο χειρότερο. Το «τέλειο» δημιούργημα μεταλλάσσεται σε ένα ατελή και απόλυτα κακό ον.

Γι’ αυτό πρέπει να αναπτύξουμε την άμυνα ατομικής προστασίας των παιδιών μας.

Μην επαναπαύεστε γονείς. Όλο και περισσότερα περιστατικά γνωστοποιούνται σχετικά με φόνους, απαγωγές, βία, βιασμούς, παρενοχλήσεις που αφορούν ανήλικα σε ρόλο θύματος αλλά και θύτη.

Βιντεοπαιχνίδια, τηλεόραση, internet, οδηγούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο τους ανθρώπους στην εξοικείωση με τα παραπάνω αδικήματα. (Ύπουλοι Eχθροί. Τηλεόραση, tablet, κινητό, βιντεοπαιχνίδια…)


Έτσι λοιπόν, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με επηρεασμένους και αλλοιωμένους ανθρώπους που τα τελούν.

Δουλειά μας είναι να δίνουμε την πρέπουσα προσοχή. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να μην επαναπαυόμαστε.

  • Έλεγχο και μέτρο, στην χρήση των προαναφερόμενων μέσων, ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητα του ατόμου, για την αποφυγή εμφάνισης ακόμα μίας άρρωστης προσωπικότητας.
  • Πρέπει να ενημερώσουμε τα παιδιά, πως να αντιδράσουν σε πιθανόν ύποπτες συμπεριφορές, αφού πρώτα τις γνωστοποιήσουμε μέσα από παραδείγματα ιδανικά για τις ηλικίες στις οποίες απευθυνόμαστε.
  • Πρέπει να κατακτήσουμε την εμπιστοσύνη των παιδιών για να μπορέσουν να αποδεχτούν και να κατανοήσουν απόλυτα ό,τι τους λέμε.
  • Πρέπει να είμαστε κοντά τους, με διάκριση. Αν τα πνίγουμε τους περνάμε το μήνυμα πως δεν τα εμπιστευόμαστε.
  • Πρέπει να καταλαβαίνουμε τις ανάγκες τους και να τα πείθουμε γι’ αυτό με τη στάση μας.
  • Πρέπει να κερδίσουμε τα παιδιά. Έτσι θα μπορέσουν να αντιληφθούν τι ακριβώς τους λέμε και γιατί τους το λέμε. Να μας αποδέχονται από αγάπη και όχι από ανάγκη.

Με αυτό τον τρόπο, τα παιδιά, γίνονται πιο ώριμα. Ένα ώριμο παιδί έχει απαίτηση από τον εαυτό του, να φερθεί έξυπνα σε καταστάσεις κάνοντας δεύτερες σκέψεις. Ξέρει ότι η ελευθερία έχει και συνέπειες.

Είναι πιο συνειδητοποιημένο.

Ναι, μπορεί να χάνει την τόση αθωότητα που συνάδει με την ξεγνοιασιά και είναι αντικειμενικά άδικο αυτό, αλλά οι εποχές έχουν αλλάξει. Ας φέρω ένα παράδειγμα. Το καλοκαίρι είναι μία εποχή που περιμένουμε όλοι για να πετάξουμε από πάνω μας τις ζακέτες, τα παλτό και τις μπότες. Αν όμως αλλάξουν οι καιρικές συνθήκες και ξαφνικά ενώ βαδίζουμε στον Αύγουστο πέσει η θερμοκρασία, μπορεί να μας χαλάσει τα σχέδια και να μας λυπήσει αλλά θα προσαρμοστούμε, επαναφέροντας την χειμερινή ενδυμασία ενώ θα διανύουμε καλοκαίρι. Αλλιώς θα πάθουμε πνευμονία.


Είναι στο χέρι μας το παιδί και να ενημερωθεί και να μην χάσει την παιδικότητά του. Όλα εξαρτώνται από τις συμπεριφορές μας απέναντί του. Στόχος είναι το παιδί να δύναται να διαχωρίσει την πληροφορία, να μην του γίνει βίωμα, αλλά να την έχει σαν «όπλο», το οποίο θα φέρει στην επιφάνεια αν χρειαστεί. Δεν πρέπει να τρομοκρατηθεί (γι’ αυτό και προαναφέρω, ότι εξηγούμε αντίστοιχα με την ηλικία που απευθυνόμαστε). Δεν πρέπει να γίνει ολική αφαίρεση παιδικότητας.

Ένα παιδί πρέπει να ζει σαν παιδί αλλά ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟ παιδί.

Θέλει απόλυτη ισορροπία.

Δύσκολος ο ρόλος του γονιού, θα έλεγε κάποιος.

Εύκολος, θα έλεγε κάποιος άλλος.

Είναι απλός, αρκεί να αφεθούμε και να αντιμετωπίζουμε το παιδί σαν παιδί που όμως του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη.

Έτσι του ενισχύουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Ένα παιδί με αυτοεκτίμηση δεν είναι εύκολο θύμα μπροστά σε κινδύνους. Τουλάχιστον δεν είναι ευκολότερο από ένα παιδί που νιώθει μόνο και πως κανείς δεν το καταλαβαίνει.


Δεν λέω πως κάποιοι γονείς δεν νιώθουν ή δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά τους απλά δεν τα έχουν πείσει γι’ αυτό. Άρα εκείνα άγουν και φέρονται με γνώμονα αυτό.

Οχυρώστε τα παιδιά μέσα από την πληροφόρηση, την ενημέρωση και την εμπιστοσύνη.

Τα παιδιά δεν είναι ανόητα, εμείς τα κάνουμε, μόνο και μόνο επειδή το πιστεύουμε.

Εμείς θεωρούμε ότι το παιδί δεν θα καταλάβει και γι’ αυτό εκείνο δεν καταλαβαίνει.

Εμείς δεν έχουμε εμπιστοσύνη στο παιδί ότι δεν θα κάτσει να διαβάσει μόνο του, γι’ αυτό και δεν κάθεται. Μετά λέμε «είδες που είχα δίκιο;».

Εμείς δεν περιμένουμε από το παιδί να είναι τακτικό, γι’ αυτό δεν είναι.

Και πολλά άλλα παραδείγματα.

Εμείς προκαταβάλουμε τα παιδιά και τα οδηγούμε σε καταστάσεις για τις οποίες τα θεωρούμε υπεύθυνα αλλά στην ουσία ευθυνόμαστε εμείς.

Αν το εμπιστευτούμε από την ψυχή μας εκείνο παίρνει πάνω του το βάρος της ευθύνης και έχει απαίτηση από τον εαυτό του να συμπεριφέρεται αντάξια της αξίας του.


Πόσο άξιο αισθάνεστε το παιδί σας; Για να σας πω πόση αυτοεκτίμηση έχει.

Είναι σπουδαία και μαγικά τα παιδιά. Αν εμείς φερόμαστε όπως θα θέλαμε να φέρονται, αν εμείς αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και τις φέρουμε εις πέρας, έτσι θα φέρεται και κείνο.

Άρα δεν είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Δύσκολο είναι να είσαι υπεύθυνος και οριοθετημένος άνθρωπος, με πρόγραμμα και συνέπεια. Απλά όταν έχεις παιδιά, επειδή μαθαίνουν από τις πράξεις σου, πρέπει αυτές να είναι σωστό παράδειγμα. Άρα αυτό είναι το δύσκολο. Να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Αν επιτευχθεί αυτό απλά υπάρχεις και όλα γίνονται από μόνα τους.

Αν τα παιδιά δεν βρουν την θαλπωρή της οικογένειας, στρέφονται αλλού (τηλεόραση, παρέες, πεζοδρόμιο) γιατί πρέπει κάπου να ανήκουν και να ενταχθούν. Όταν η μητέρα λόγο έλλειψης χρόνου, δεν αφιερώνει χρόνο στο παιδί, εκείνο γίνεται εγωκεντρικό μεγαλώνοντας. Άλλο αυτοεκτίμηση, άλλο εγωκεντρισμός. Αιτία του εγωκεντρισμού είναι η έλλειψη αγάπης. Αιτία της αυτοεκτίμησης είναι η αγάπη.

Για να σταθεί μία οντότητα πρέπει να υπάρχει ορθός λόγος.

Χρειάζεται προσέγγιση με πολύ σεβασμό, αγάπη και διακριτικότητα.

Πρέπει οι γονείς να γλιτώσουμε από τις εξαρτήσεις και τις καταστροφικές συνήθειες συμπεριφοράς μας.


Κάποτε κάποιος έκανε μία ερώτηση σε γονείς. «Τι θα θυσιάζατε, τον εαυτό σας ή τα παιδιά σας.». Απάντησαν όλοι «τον εαυτό μας.».

Το καλύτερο παράδειγμα είναι το ζωντανό, όχι τα κούφια λόγια.

Ας προβληματιστούμε.

ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

  • Πτυχίο: Προσχολικής Αγωγής Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης
  • Βεβαίωση σπουδών: Μεθοδολογία Αναλυτικού Προγράμματος Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου
  • Δίπλωμα Πιστοποίησης Επαγγελματικής Κατάρτισης
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ