Ιδρύματα βασανιστηρίων θα μπορούσαν να λέγονται.

Οικογένειες που έχουν παιδί με ειδικές ανάγκες εκτός τις δυσκολίες της καθημερινότητας που πρέπει να αντιμετωπίσουν, βρίσκονται σε δυσμενή θέση όσο αφορά την επιλογή σχολείου.

Δεν υπάρχει μέριμνα γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Βρίσκονται στο έλεος του κάθε εκπαιδευτηρίου και εκπαιδευτικού που θα τύχουν.

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες πέφτουν θύματα κακομεταχείρισης στα σχολεία.

Είναι απαράδεκτο!

Ναι συμφωνώ ότι δεν είναι εύκολο να είσαι παιδαγωγός παιδιών με ειδικές ανάγκες. Όμως,  όταν επιλέγεις να υπηρετήσεις αυτή την ενασχόληση πρέπει να είσαι έτοιμος και συνειδητοποιημένος. Γνωρίζοντας ότι αυτή είναι μία προσφορά στον ΑΝΘΡΩΠΟ!

Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη. Είναι παιδιά που έχουν ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ. Δεν είναι εξωγήινοι.

Έχουν πολύ παραπάνω ανεπτυγμένη τη συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτό που θέλουν είναι να λαμβάνουν αγάπη και τρυφερότητα. Αν τους τα στερήσουμε,  χάνουν σιγά-σιγά  τις δυνατότητές εξέλιξης τους, αφού τους αφαιρούμε την ικανότητα που έχουν εξαιτίας του χαρίσματος τους.

Έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα πως το κάθε παιδί έχει κάποια χαρίσματα. Εμείς οι γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπει να τα αναγνωρίσουμε και να βοηθήσουμε να τα εξελίξουν. Έτσι και εδώ. Αυτό το χάρισμα πρέπει να το καλλιεργήσουμε και όχι να το εξαλείψουμε.

Παιδιά με ειδικές ανάγκες που διέπρεψαν είναι επειδή οι γονείς και εκπαιδευτικοί τους ήταν άνθρωποι που μπόρεσαν να τα γεμίσουν με αγάπη.

Μπορεί να μην σας έχει απασχολήσει ποτέ το θέμα αλλά άνθρωποι που έχουμε συναναστραφεί με οικογένειες  και επισκεφτεί ιδρύματα παιδιών ΑΜΕΑ συναντήσαμε συνθήκες που θυμίζουν ΝΤΑΧΑΟΥ. Δεν γίνεται να μην κάνουμε κάτι όλοι.

Επειδή εμείς ξυπνάμε το πρωί και πάμε τα παιδάκια μας σε ένα σχολείο, για τού οποίου τις συνθήκες θα μπορέσει να μας ενημερώσει το παιδί όταν γυρίσει σπίτι, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αγνοήσουμε τον πόνο του γονιού με παιδί  ΑΜΕΑ. Τρέμει η ψυχή του (έπειτα από μαρτυρίες) για το τι θα αντιμετωπίσει το δικό του παιδί στο ειδικό σχολείο μόλις κλείσουν οι πόρτες. Ίσως ποτέ δε θα μάθει τι βίωσε το αγγελούδι του εκεί.

Για μένα επειδή έχω συναναστραφεί παιδιά ΑΜΕΑ δηλώνω ότι είναι χαρισματικά παιδιά. Είναι παιδιά μαγικά που ξεχειλίζει η αγάπη από τις ψυχές τους. Είναι παιδιά που αντιλαμβάνονται ποιος τα αγαπάει και ποιος όχι. Όταν νιώθουν, ότι κάποιος δεν τα θέλει, δεν τα αγαπά, τα σιχαίνεται, εκείνα αντιδρούν ακραία. Είτε χτυπώντας, είτε φωνάζοντας, είτε παθαίνοντας κρίσεις.

Αυτές τις αντιδράσεις, όταν κάποιος τις βλέπει θεωρεί ότι το  παιδί με ειδικές ανάγκες είναι κάτι τέτοιο. Αλλά πιστέψτε με κάτι τέτοιο είναι το παιδί που δεν παίρνει όση αγάπη θέλει και έχει ανάγκη.

Εμείς που δεν είμαστε ΑΜΕΑ έχουμε πολύ λιγότερο ανεπτυγμένη τη συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτό κάνει δύσκολη την συναναστροφή μας μαζί τους. Δεν μπορούμε όλες τις στιγμές να δώσουμε όση αγάπη χρειάζονται.

Είναι ακριβώς όπως με τις αισθήσεις. Όταν έχουμε όλες τις αισθήσεις μας είμαστε σε φυσιολογικά επίπεδα. Όταν κάποιος υστερεί σε κάποια, έχει ανεπτυγμένες τις υπόλοιπες, τόσο που εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε.

Το ποιος είναι ο καλύτερος εδώ, αναρωτιέμαι. Αυτός που είναι ίδιος με τους πολλούς ή αυτός που ενώ υστερεί σε κάτι έχει ανεπτυγμένο κάτι άλλο, τόσο πολύ,  που δεν μπορούμε καν να κατανοήσουμε;

ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

  • Πτυχίο: Προσχολικής Αγωγής Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης
  • Βεβαίωση σπουδών: Μεθοδολογία Αναλυτικού Προγράμματος Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου
  • Δίπλωμα Πιστοποίησης Επαγγελματικής Κατάρτισης
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ