Σε λίγες μέρες αρχίζει η νέα σχολική χρονιά. Ορμώμενη από αυτό αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο, το οποίο απευθύνεται στους μαθητές, στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς.

Αγαπητοί μου μαθητές, θα ήθελα να σας θυμίσω ότι οι ώρες του σχολείου και της μελέτης καταλαμβάνουν τον περισσότερο χρόνο της ημέρας σας, αυτό και μόνο δηλώνει πόσο σημαντικό θα αποδειχτεί  για το μέλλον σας. Γι’ αυτό τον λόγο αγαπήστε το. Ταυτίστε το με τη μελλοντική σας δουλειά που ονειρεύεστε να επιλέξετε. Άλλωστε αυτό είναι το «τρένο που θα σας μεταφέρει στην υλοποίηση των στόχων σας.». Δεν είναι καταναγκαστικό έργο, όπως πάρα πολλοί από σας το αισθάνεστε, τις περισσότερες φορές όχι άδικα. Ίσως ο τρόπος που το μεταφέρουμε εμείς οι γονείς και εκπαιδευτικοί, με τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μας, να είναι τελείως λάθος.

Δείτε το αλλιώς. Σαν κάτι μόνο δικό σας που προσπαθείτε να κατακτήσετε. Να κατακτήσετε τη γνώση!

Αγαπητοί γονείς, δεν έχει καμία σημασία αν «το παιδί της γειτόνισσας πήρε καλύτερο βαθμό από το παιδί μας». Μην τσακωνόμαστε με τα παιδιά μας για κάτι που πρέπει να αγαπήσουν. Και δεν είναι ότι «ΠΡΕΠΕΙ» να το αγαπήσουν αλλά να κατανοήσουν πόσα μπορεί να τους προσφέρει,  πάνω από όλα στην παιδεία τους. Τελειώνοντας το σχολείο μπορεί όλα τα παιδιά να μην έχουν ένα άριστο απολυτήριο. Άλλωστε δεν γίνεται να είναι όλα ίδια, δεν είναι ρομπότ, κάθε παιδί έχει χάρισμα σε κάτι άλλο. Η ευθύνη μας σαν γονείς είναι αυτό το χάρισμα να το ανακαλύψουμε και να το αναδείξουμε. Τελειώνοντας το σχολείο πρέπει όλα τα παιδιά να έχουν παιδεία. Όμως η παιδεία αυτή πρέπει να υφίσταται και μέσα στα σπίτια τους.

Αγαπητοί εκπαιδευτικοί, όταν περνάμε την αυλόπορτα του σχολείου πρέπει να αφήνουμε τα προσωπικά μας προβλήματα έξω από αυτήν. Πρέπει να μεταμορφωνόμαστε σε «παιδαγωγούς». Στόχος μας  είναι να αγαπήσουμε τα παιδιά, το κάθε ένα ξεχωριστά για να μπορέσουν και αυτά να μας αγαπήσουν, και μαζί με μας να αγαπήσουν και τη διδασκαλία μας είτε αφορά μαθήματα, είτε αφορά συμπεριφορά.

Τα παιδιά καταλαβαίνουν και αισθάνονται τα πάντα. Βλέπουν πιο καθαρά γιατί βλέπουν με τα μάτια της ψυχής. Όσο πιο μικρά τόσο περισσότερο.

Δεν πιστεύω ότι με αυτή τη συνεχή αντιμετώπιση από το νηπιαγωγείο μέχρι τέλους κάποιο παιδί δεν θα αγαπήσει τη γνώση.

Ναι, αυτό για να γίνει είναι πολύ δύσκολο μέσα στην καθημερινότητα που τρέχει, όμως έτσι πρέπει να γίνει για να γίνει σωστά. Άλλωστε δεν είναι μια δουλειά, είναι λειτούργημα. Άρα είναι λάθος να την ασκούν άνθρωποι που δεν έχουν το χάρισμα της αγάπης (για όλους τους μαθητές, χωρίς διακρίσεις) και της αμέτρητης υπομονής. Σίγουρα έχουν άλλα χαρίσματα που θα τους έκαναν άψογους επαγγελματίες σε κάποιον άλλο τομέα.

Ο ρόλος του γονιού και του εκπαιδευτικού φέρει μεγάλη ευθύνη. Είμαστε υπεύθυνοι για τους μελλοντικούς ενήλικες.

Παράκληση: Γονείς και εκπαιδευτικοί συνεργαστείτε. Δεν γίνεται ο ένας να ακυρώνει τον άλλον, και δεν εννοώ μόνο με λόγια, αλλά πάνω από όλα με συμπεριφορές.

Ας μιλάμε λιγότερο κι ας γινόμαστε όλο και περισσότερο παράδειγμα στα παιδιά μας με τον τρόπο που φερόμαστε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα.

«Το παιδί δεν ακούει αυτά που του λες! Βλέπει αυτά που κάνεις!»

ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

  • Πτυχίο: Προσχολικής Αγωγής  Δραστηριοτήτων Δημιουργίας και Έκφρασης
  • Βεβαίωση σπουδών: Μεθοδολογία Αναλυτικού Προγράμματος Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου
  • Δίπλωμα Πιστοποίησης Επαγγελματικής Κατάρτισης